Wat we kiezen om te eten..

Ik werd wakker en er was al wat tijd verstreken. Ze hielpen me, maar ik moest hard werken om mijn energie terug te krijgen en nog een folder uit te delen. Voor veel van mijn broers was er niets aan te doen.  

Ik werd groot en hoorde stemmen. Ze vertelden over een land zonder seizoenen, over een onvoorspelbare hemel. Ze zochten naar oplossingen. Ze zeiden dat er meer dan 350.000 vergiften op de markt zijn om zaden en planten zoals ik te kweken. De productie is de afgelopen 70 jaar vervijftigvoudigd. Ik, in mijn grond, ben opgegroeid zonder dingen die me de adem benemen, maar ik voel ze toch: in de wortels, in de wind die mijn stam beroert, ik hoor ze ruisen in het gekreun van insecten. Dus we moeten bondgenoten worden, dacht ik, met planten, dieren, de waterkringloop, mensen, we moeten bondgenootschappen sluiten en oplossingen vinden, elkaar steunen en samen groeien. Ik denk dat ze het agroecologie, permacultuur, biologische landbouw, duurzame productie noemen..  

Ik hoorde in de wind de stemmen van de appelbomen en wijnranken 

Overwonnen door meivorst en zomerse hagelbuien. Ze vertelden me over grote ontberingen, maar ook over goede verhalen: er zijn mensen die het begrepen. Biodiversiteit staat centraal en wij, kleine zaden, maken deel uit van een systeem. Dus laten ze de klaprozen en vergeet-me-nietjes bloeien in de tarwevelden, wisselen ze gewassen af, houden ze aan de wijnstokken de bladeren om de trossen te beschermen tegen de brandende zon en laten ze andere planten groeien tussen de rijen zodat ze schaduw kunnen geven. Ze gaan op zoek naar de oude variëteiten, vaak resistenter en noodzakelijk om de productie te diversifiëren: vergeten appels, met kruidige en aromatische smaken, in staat om verhalen te vertellen en te getuigen van de duurzaamheidspraktijken van een land van valleien en bergen, levend in de handen van zijn boeren. Boeren - ik heb het gezien - zijn geduldig en standvastig, ze zijn niet bang voor het weer, noch voor vermoeidheid: ze zijn de diepste waardigheid van onze gemeenschappen. 

Ik heb ze ook wel eens horen klagen dat degenen die gezond en eerlijk produceren het moeilijk hebben op de markt. Vervolgens organiseerden ze zichzelf, de mensen van Trentino, in coöperaties, inkoopgroepen, solidariteitsnetwerken, om boeren en producenten met elkaar in contact te brengen die de waarden van sociale en ecologische verantwoordelijkheid en duurzaamheid delen. Eenheid is kracht en delen maakt het mogelijk om praktijken die werken te valoriseren en te repliceren en ze beetje bij beetje tot de normte maken. Het is het verhaal van Slow Food, het Deges producentennetwerk, de Trentino Solidariteits Economie districten, de Federatie van biologische en biologisch-dynamische boeren, de Biodistricten en vele, vele anderen, geworteld in de valleien, zich vastklampend aan de hellingen van onze bergen. Vaak zijn het ook verenigingen die trainen, luisteren en opleiden.  Dit is het geval bij GoEver, dat niet alleen de teelt van biologische en km0-granen in heel Trentino promoot, maar ook werkt aan de herintroductie van oude granen, het herstel van marginale grond en de verbetering van het agrarische landschap en de biodiversiteit.  Het zet zich ook in, samen met veel lokale realiteiten zoals de Val Bio Cembra en het Consorzio Tutela di Tenno, voor de link tussen landbouw en toerisme, wat essentieel is om zaden zoals ik te beschermen, die met constante zorg en aandacht, maar ook met veel toewijding en inspanning worden gecultiveerd. 

De eter speelt een belangrijke rol: kiezen 

Maak een keuze uit netwerken van kleine producenten die de gemeenschap en het klimaat recht doen. Kies een keuken die bij de seizoenen en het gebied past. Kies ook voor een authentiek productiemodel dat het beste biedt in zijn imperfectie. De appelbomen bij mijn veld maken zich zorgen, omdat ze een beetje geleden hebben onder de hagel. Ze zijn gekneusd, bang om niet gewaardeerd te worden. En het geitje dat vlakbij graast is bang dat iemand slechte dingen zal zeggen over haar echte melk: dat is wat ze biedt, stevige, romige gezondheid. 

Knapperige salades om meteen op te eten, sappige tomaten, rauwe melk, kleine, klonterige peulvruchten die je verzadigen met proteïnen en mineralen, weidekruiden die met zorg en geduld worden gedroogd, kleine vruchten die één voor één worden geplukt, delicaat, maar met bossmaak. De lucht die ik inadem is de echte lucht van imperfecte, smakelijke producten die van tint veranderen naargelang het seizoen, die met hun grootte, tinten en kenmerken de bladzijden van de jaren schrijven en ons vertellen over de moed van degenen die het systeem veranderen in plaats van het klimaat. 

Een zekere filosoof genaamd Feurbach zei een tijdje geleden dat wat we kiezen om te eten weerspiegelt wie we kiezen om te zijn: ik, nu ik ontkiemd en goed gegroeid ben, kan je verzekeren dat hij helemaal gelijk had. Een verhaal van een klein zaadje!